Inspireren is niet iets dat je kunt doen met het oogmerk een bepaald effect te bereiken bij de ander. De meest inspirerende managers zijn niet bewust bezig om hun mensen te inspireren. Ze doen gewoon dat waar hun hart ligt, waar ze in geloven. Wij zijn ons vaak te weinig bewust van onze eigen inbreng bij het ontstaan of ontdekken van de inspiratie. Iedereen heeft in het leven bronnen van inspiratie. We streven allemaal een ideaal na, waarbij we onze kracht inzetten. Dat is ooit ergens begonnen, ooit is er een kernwaarde aangesproken en daar is op voortgebouwd, ooit zijn we geïnspireerd om te beginnen aan het verwezenlijken van onze ideeën.
Bij geïnspireerd leren gaan wij uit van een wisselwerking tussen ‘iets’ in de situatie en de persoon.
In die wisselwerking ontstaat dan de behoefte wat te creëren, te presteren, te begrijpen. Dat ‘iets’ noemen we de bron van de inspiratie. Inspiratie zet soms aan tot actie. Enerzijds kun je je door iets geïnspireerd voelen (schoonheid, kunst, verhaal, project, ..). Deze vorm van inspiratie leidt niet altijd tot de behoefte aan actie. Anderzijds kan inspiratie slaan op een openbaring of nieuwe inzichten die je normaal niet zou hebben verkregen. De inspiratie richt je op iets dat beter of belangrijker is. Je wordt daarbij geïnspireerd tot… Er is een doel ontstaan, waarnaar je streeft. Het is de moeite waard om medewerkers meer te inspireren en om de inspiratie van medewerkers te benutten.
In een organisatie waar medewerkers met passie en interesse bezig zijn, in een organisatie waar medewerkers voortbouwen op de eigen inspiratie verandert de relatie tussen de manager en de medewerker. De medewerker wordt aangesproken in de ziel, op zijn eigen inspiratie. Dat wat iemand raakt zet hem in beweging. Iedere medewerker zou uitgedaagd moeten worden om zijn of haar grenzen te verleggen. Dit is niet alleen een opdracht voor de organisatie, maar ook voor de medewerker zelf. In organisaties zou gezocht moeten worden naar samenwerkingsvormen waarin mensen creatief kunnen zijn en het beste in zichzelf en elkaar gaan aanspreken.
De manager hoeft niet meer voortdurend te motiveren, de manager en de medewerkers gaan samen lerend op een ontdekkingsreis. Het gezamenlijke thema is een begrip uit de Afrikaanse cultuur, Ubuntu. Een concept dat menselijke waarde, interdependentie uitdrukt waaruit een logische vorm van naastenliefde en respect volgt. „Ubuntu“ betekent: De mens kan alleen als deel van de mensheid een mens zijn.
Om leren mogelijk te maken moet de organisatie, het team en het individu aan een aantal voorwaarden voldoen:
Op organisatieniveau is een structuur en cultuur nodig die erop gericht is individuen en groepen in staat te stellen te leren.
Op teamniveau moeten teamleden bereid en in staat zijn om elkaar te coachen en om het individuele en groepsleren te ondersteunen.
Bewust leren vergt een proactieve houding van de manager en de wil om door te vragen: naar wat medewerkers doen (fysiek), waarom deze richting (mentaal), hoe (emotioneel) en waartoe (spiritueel).
Belangrijker dan het willen aanbrengen van inspiratie is voor managers dat ze de ruimte bieden voor medewerkers om vanuit hun aanwezige inspiratie het uitvoerende werk te kunnen doen. Iemand die zelf bewogen is door het werk dat hij doet, kan de bewogenheid van anderen voeden en versterken.
Ik ben ooit geïnspireerd, maar wordt nog steeds dagelijks geïnspireerd. Geïnspireerd door mensen en hun verhalen, door projecten, beelden, van alles. Het inspireert mij om te blijven doen wat ik doe... of zelfs verder te gaan dan dat. ....